رستا

بی تفاوتی نسل امروز مرا زجر میدهد  من می گویم " بی غیرتی " و با رک گویی و کلام تلخم به همه ی بی غیرتهای دورو برم  هم می گویم - البته بدون استثنا این باعث رنجش تمامیشان می شود - وقتی دخترها از پانزده تا سی ساله هنوز مثل بچه های سه چهار ساله منتظرند تا مادر همه کارهایشان را انجام دهد و چشم می بندند بر تمام خستگی و تن دردمند وبیماریشان ... وقتی پسرها از پانزده تا چهل ساله هنوز نشسته اند تا پدر جیبهای همیشه خالیشان را پر کند و بیخیال سن و سال و موی سپید و دست های پینه بسته اشان می شوند ... برای من که شستن ظرفهای ناهار از 5 سالگی ، شستن لباسهای کوچکم (مثل مقنعه و جوراب)از همان سال اول مهد کودک ومدرسه  در نیمروزهای نبود...

ما در عصر احتمال به سر می بریم در عصر شک و شاید در عصر پیش بینی وضع هوا از هر طرف که باد بیایید در عصر قاطعیت تردید عصر جد ید عصری که هیچ اصلی جز اصل احتمال, یقینی نیست     اما من بی نام تو          حتی                یک لحظه احتمال ندارم   چشمان تو عین الیقین من قطعیت نگاه تو              دین من است   من از تو ناگزیرم من بی نام ناگزیر تو می میرم ...

نشسته ام و تلویزیون میبینم  بدون مقدمه و بی هیچ اطلاع قبلی می آیی دستت را دور گردنم می اندازی و می گویی "دودت دارم "کمی بهت زده ام  وبار اول نمی فهمم چه می گویی اما وقتی تکرارش می کنی تازه یکی باید بیاید و جلوی غش کردنم را بگیرد و ضربان قلبم رااز هزار برگرداند سر جای اولش بغلت می کنم و سفت می فشارمت و می گویم منم دوست دارم عشق من ... دوست دارم دوست دارم      پی نوشت  : حالا که اخلاق اینروزهایت  شده تقلید و الگوبرداری مطلق از من و دیگران (  البته دیگرانی که نمی دانم بنا به چه مزیتی انتخابشان می کنی تا آینه تمام عیارشان در تمام حرکات و لحن و حرفهایشان باشی) ،، که البته این تقلید و تکرار طوطی وار ...